Driemaal scheepsrecht: Twitter

Ik ben inmiddels aan mijn derde Twitter account begonnen. De eerste twee keer waren weinig succesvol en ik wilde hier even melden waar ik de fout ben in gegaan, zodat jullie niet hetzelfde overkomt.

1. Internationalisatie
Vanwege mijn werk ben heb ik in eerste instantie veel Amerikanen toegevoegd, omdat de meeste mensen die innovatief bezig zijn op mijn werkgebied nu eenmaal niet Nederlands zijn en omdat Amerika al veel eerder aan het twitteren was. Later kwamen er echter ook wat Nederlandse tweeps bij. Hierdoor ontstond er dan ook langzaam een mix tussen Engelse en Nederlandse followers wat een aantal problemen opleverde.

Moet ik in het Nederlands of in het Engels twitteren of een mix hier tussen? Ik kon het antwoord niet vinden maar het maakte ook niet uit omdat je altijd er iemand te kort mee deed. Je sloot in beide gevallen namelijk iemand uit.

Ten tweede merkte ik dat de internationale lieden er steeds minder happig op werden om me terug te followen en ik kon het ze niet kwalijk nemen. Als iemand mij toe zou voegen die vooral in het Spaans zou twitteren zou ik ook niet zo snel iemand terug followen.

2. Ik kon maar weinig mensen vinden in wie ik echt geïnteresseerd was en visa-versa

Twitter geeft een constante stroom van updates. In de updates van je vrienden ben je vaak wel geïnteresseerd maar ik ben zowaar de enige die het in mijn vriendenkring gebruikt. Daarom ging ik op zoek naar andere interessante mensen. Omdat je vaak echter niets van de mensen weet die je vervolgens gaat followen is het moeilijk in te haken om hun vragen en gesprekken waardoor Twitter eerder een ergernis werd dan een handige communicatietool.

Deze keer ga ik het dus anders aanpakken en wel als volgende:

Mijn maranh account word mijn internationale-account waar ik alleen nog engels praat en werk gerelateerde dingen zal doen.
Mijn andere account word mijn persoonlijke Nederlandse account waar ik alleen mensen opzoek waarmee ik echt iets kan uitwisselen.

Ik hoop dat dit een positievere ervaring wordt want ik weet zeker dat Twitter een mooie toevoeging zou kunnen zijn aan mijn communicatiemiddelen.

You can edit this ad by going editing the index.php file or opening /images/exampleAd.gif

De wereld, zoals ik hem zie

“Once in a while it really hits people that they don’t have to experience the world in the way they have been told to.”
– Alan Keightley

Ik ben altijd al een beetje anders geweest. Niet dat ik graag mieren verbrande of in jurken van mijn zusje liep maar ik vond het wel leuk om me net even anders te gedragen dan de rest. Op de basisschool uitte zich dit vooral in blauw lang haar en paarse Dr. Martins, op de middelbare vond ik het “koel” om met mijn paarse helm de fiets op te gaan, gelukkig vonden mijn mede scholieren het weer “koel” om mensen met helmen van hun fiets te schoppen dus dat idee heb ik ook snel aan de kant gezet.

Nu kijk ik anders naar de werkende wereld namelijk met veel ongeloof. Ik vind het zo raar om te zien hoe miljoenen mensen elke morgen opstaan, wat brood in hun knar stoppen en vervolgens allemaal in dezelfde file naar hun werk gaan staan. Daar netjes acht uur lang op een kantoor gaan zitten om vervolgens weer in de file terug te gaan staan. Of als je een “goede werknemer” bent lekker 3 uur lang extra op kantoor blijven zitten en beetje nu.nl refreshen tot je ziet dat je baas ook weg gaat en dan samen naar buiten lopen. Dit allemaal omdat iemand nu eenmaal ooit heeft bedacht dat het “normaal” was om zo je leven in te delen.

We blijven bezig met het uitstellen van ons leven. 8 Jaar basisschool, 4/5/6 jaar middelbare school en dan nog eens 4/5+ jaar studeren. Daarna zal het leven wel beginnen he? Mooi mis dus. Deze keer blijven we het zelfs langer uitstellen tot ons pensioen. Als onze lichamen eigenlijk op zijn mogen we van onze vrijheid gaan genieten.

Ik weiger te accepteren dat dit malplaatje dat wij leven noemen de enige optie is. Daarom ben ik opzoek naar een leven waar ik alle vrijheid heb om mijn leven in te delen hoe ik het wil. Waarin het helpen van mensen centraal staat en ik bij draag aan een betere wereld.

Ik heb nog geen idee hoe ik dit ga bereiken maar een doel stellen is in ieder geval de eerste stap.

Kort verhaal: Wanhoop

Ik hoor de kerkklok 6 uur slaan. Het weer is verrot en mijn humeur nog verrotter. Ondanks dat ik een kut baan heb op een kut kantoor wat iedere kut kan doen had ik niet verwacht dat ik er zo snel uit zou liggen. Maar goed, daar sta je dan weer die klote reis te maken met die klote trein. Een uur zitten in een coupe vol klootjesvolk en hun kleine verhalen over hun kleine leven. Niet dat het nu nog wat uitmaakt, tijd heb ik genoeg en het is niet alsof thuis iets op me wacht wat beter is. De enige hoop die ik nog heb is dat de whiskey nog niet op is want ik heb geen zin om weer geld uit te geven bij die Marokkaan op de hoek, stuurt dat geld toch weer allemaal door naar Turkije. Als hij een echte man was stopt hij het geld weer in de Nederlandse economie, klote volk. Waarschijnlijk is hij de reden dat ik nu zonder baan zit. Kwart over zes, trein had er al tien minuten zijn, maar goed wie ben ik om te verwachten dat een trein een keer op tijd rijdt? Jongen aan de overkant loopt zenuwachtig heen en weer, speelt met zijn veel te dure telefoon en heeft een veel te grote koptelefoon op zijn hoofd. Het is bijna alsof hij me uitdaagt; “Kijk ik heb nog wel lekker een baan, kijk jezelf nou, zielige man die je bent. Wat heb jij met je leven gedaan?” Hij heeft geluk dat hij aan de andere kant van het spoor staat. Ik heb niets te verliezen, hij wel. Trein komt eraan, werd tijd.

Ik heb niets te verliezen….

De frisse beats van Groove Armada klinken door mijn koptelefoon, een lekkere zomerplaat en al zit het weer niet mee, dit brengt me toch weer in de stemming. Ik probeer aandachtig die nieuwsberichten op mijn iPhone te lezen maar het lukt niet echt omdat die vent aan de overkant van het perron me echt eng aan zit te kijken. Gelukkig komt zijn trein eraan, ik hoop dat hij in stapt.

Ik heb niets te verliezen en niemand zal me missen.

Ik hoor een schreeuw, de man kijkt nu nog bozer naar me en neemt een sprintje over het perron mijn kant op. Hoe hard de man ook rent de trein is nog altijd sneller in een instinct wend ik mijn ogen af.

Disclaimer: Dit is een stukje fictie, niets in dit stukje is op feiten gebaseerd, ik voel me prima.