Ik hoor de kerkklok 6 uur slaan. Het weer is verrot en mijn humeur nog verrotter. Ondanks dat ik een kut baan heb op een kut kantoor wat iedere kut kan doen had ik niet verwacht dat ik er zo snel uit zou liggen. Maar goed, daar sta je dan weer die klote reis te maken met die klote trein. Een uur zitten in een coupe vol klootjesvolk en hun kleine verhalen over hun kleine leven. Niet dat het nu nog wat uitmaakt, tijd heb ik genoeg en het is niet alsof thuis iets op me wacht wat beter is. De enige hoop die ik nog heb is dat de whiskey nog niet op is want ik heb geen zin om weer geld uit te geven bij die Marokkaan op de hoek, stuurt dat geld toch weer allemaal door naar Turkije. Als hij een echte man was stopt hij het geld weer in de Nederlandse economie, klote volk. Waarschijnlijk is hij de reden dat ik nu zonder baan zit. Kwart over zes, trein had er al tien minuten zijn, maar goed wie ben ik om te verwachten dat een trein een keer op tijd rijdt? Jongen aan de overkant loopt zenuwachtig heen en weer, speelt met zijn veel te dure telefoon en heeft een veel te grote koptelefoon op zijn hoofd. Het is bijna alsof hij me uitdaagt; “Kijk ik heb nog wel lekker een baan, kijk jezelf nou, zielige man die je bent. Wat heb jij met je leven gedaan?” Hij heeft geluk dat hij aan de andere kant van het spoor staat. Ik heb niets te verliezen, hij wel. Trein komt eraan, werd tijd.

Ik heb niets te verliezen….

De frisse beats van Groove Armada klinken door mijn koptelefoon, een lekkere zomerplaat en al zit het weer niet mee, dit brengt me toch weer in de stemming. Ik probeer aandachtig die nieuwsberichten op mijn iPhone te lezen maar het lukt niet echt omdat die vent aan de overkant van het perron me echt eng aan zit te kijken. Gelukkig komt zijn trein eraan, ik hoop dat hij in stapt.

Ik heb niets te verliezen en niemand zal me missen.

Ik hoor een schreeuw, de man kijkt nu nog bozer naar me en neemt een sprintje over het perron mijn kant op. Hoe hard de man ook rent de trein is nog altijd sneller in een instinct wend ik mijn ogen af.

Disclaimer: Dit is een stukje fictie, niets in dit stukje is op feiten gebaseerd, ik voel me prima.