ps. De eerste zin bestaat alleen om de tweede wat interessanter te maken.

Vanochtend werd ik dan ook in zombie-mode wakker; Moe en ontzettende trek in menselijke hersenen. Ik realiseerde me weer hoe raar onze werkende maatschappij in elkaar zit. Ik heb het hier al eerder over gehad maar wilde graag een onderwerp even verder uitdiepen.

Ik word verwacht om om half tien op kantoor te zijn om vervolgens daar acht uur lang te werken en daarna weer blij naar huis te gaan. Op zich is dat natuurlijk logisch, maar wat gebeurt er als je een nacht amper slaap hebt gehad? Je wordt nog steeds om half tien op je werk verwacht, er wordt nog steeds van je verwacht dat je acht uur werkt. Maar eigenlijk is dit, in ieder geval voor mijn beroep, bijna onmogelijk. Je bent nu eenmaal niet zo productief als dat je na een normale nacht bent.

We zijn wat mij betreft iets te veel in het “fabriek-denken” blijven hangen. Ik maak “David Hasselhoff actionfigures” in mijn fabriek. Bob, mijn trouwe werknemer kan per uur 20 kapsels op de kale hoofdjes plakken dus als die daar acht uur staat heb ik 160 figures die ik kan verkopen. Hoe moe Bob ook is, een kapseltje op een actionfigure plakken kan altijd nog wel.

Voor kennis intensieve processen werkt dit gewoon niet zo, ik ben geen getal op een jaaroverzicht, ik ben een mens en heb zo mijn goede en mijn slechte dagen. Ik vind dat bedrijven je de ruimte zouden moeten geven om je werkdagen zo in te richten dat ze voor jouw het meest efficiënt zijn. Bijvoorbeeld: Dit is de taak, ik verwacht dat je hier 40 uur voor nodig hebt, ben je het hier mee eens dan betekent dat dus dat ik het graag volgende week zou hebben. Hoe je het doet moet je zelf bepalen ik vertrouw er op dat alles goed komt.

Natuurlijk zullen er personen zijn die hier misbruik van maken maar die zijn dan blijkbaar ook niet goed voor je bedrijf. Voor de werknemer zijn er al direct voordelen zichtbaar. Allereerst heeft het nu pas echt zin om zo efficiënt mogelijk te werk te gaan omdat er nu een direct voordeel voor jou inzit. Efficiënter werken betekent immers meer tijd overhouden voor andere dingen. Omdat je je tijden zelf kan indelen zal je dus ook efficiënter werken omdat het nu simpel weg beter bij jouw ritme past. Voor de werkgever is het voordeel dat je super gemotiveerd personeel en daardoor ook hogere kwaliteit werk oplevert.

Ik snap dat het niet voor elke beroepsgroep toepasbaar is maar heeft iemand nog andere redenen dat mijn theorieën niet kloppen. Ik zou graag de dialoog aangaan dus kom maar op.

Punt 1
Als de detectives in CSI een webpagina laden hoor je tijdens het laden van de pagina een soort zoem gevolgd door een kleine bliep als de pagina klaar op het beeldscherm verschijnt. Als je een maand binnendienst hebt word je daar toch stapel gek van? Daar zit je dan tijdens je koffie break beetje nu.nl te refreshen en elke weer weer tot helse geluid. zZzmmmm BLIEP, zmmzmzmzmmmm BLIEP, zmmmmmm BLIEP!
Waarschijnlijk was het in de begin tijden van het internet nodig om deze geluiden toe te voegen als vermaak tijdens het laden van de webpagina’s; dit kon immers met zo’n oud 56k modem wel een minuut of twee duren. Maar inmiddels kan mijn telefoon zelfs binnen een paar seconden pagina’s op het beeld toveren en is het dus wat mij betreft nergens meer nodig voor. Dus voor alle Hollywood-directeurs die mijn blog lezen (…) stoppen!

Punt 2
“We hebben beelden van de plek waar de moord gepleegd is. Die zwarte stip in de achtergrond, ja die lijkt op je oma’s moedervlek ja, dat zou wel eens de dader kunnen zijn”. “Geen probleem, met deze nieuwe NASA technologie kunnen we wel even het beeld vergroten.” En ja hoor, nog geen tien seconden later is er een helder beeld van de butler op de computer verschenen. Het spijt me om jullie teleur te moeten stellen, maar ook dit bestaat niet. Je kan geen informatie uit iets halen dat er niet is. Als dat zou kunnen, zouden we ook in staat moeten zijn een hamburger uit de lucht te toveren. Hoe vaak ik dit ook probeer, het lukt me niet.

Toch is er nog hoop! In “The Matrix Reloaded” laten ze zien hoe een van de hoofdpersonages, door gebruik te maken van een echt lek in een besturingssysteem, een computer weet te hacken. Misschien minder boeiend om te zien, maar het voegt wel weer een dosis realisme toe. (Ik heb het even niet over het feit dat ze een seconde later via dezelfde computer een hele krachtcentrale “uit” zet.)

Ik begrijp wel dat ik waarschijnlijk vanwege mijn beroep eigenlijk de enige persoon op aarde ben die zich hier aan kan storen maar zo is er denk ik voor iedere beroepsgroep wel iets uit de tv te halen is wat eigenlijk onrealistisch is. Wat is het voor jullie?

“Hoe was je dag vandaag”

Ga eens bij jezelf te rade hoe je op deze vraag reageert. Is je response iets in de richting van “Gewoon”, “Het zelfde als elke andere dag”, “Niets bijzonders”? Of kan je met veel liefde hele verhalen vertellen over je dag.

Mensen in de laatste categorie zijn vaak een stuk gelukkiger met hun baan dan mensen in de eerste categorie. Hoe zit dat bij jou?

1. Internationalisatie
Vanwege mijn werk ben heb ik in eerste instantie veel Amerikanen toegevoegd, omdat de meeste mensen die innovatief bezig zijn op mijn werkgebied nu eenmaal niet Nederlands zijn en omdat Amerika al veel eerder aan het twitteren was. Later kwamen er echter ook wat Nederlandse tweeps bij. Hierdoor ontstond er dan ook langzaam een mix tussen Engelse en Nederlandse followers wat een aantal problemen opleverde.

Moet ik in het Nederlands of in het Engels twitteren of een mix hier tussen? Ik kon het antwoord niet vinden maar het maakte ook niet uit omdat je altijd er iemand te kort mee deed. Je sloot in beide gevallen namelijk iemand uit.

Ten tweede merkte ik dat de internationale lieden er steeds minder happig op werden om me terug te followen en ik kon het ze niet kwalijk nemen. Als iemand mij toe zou voegen die vooral in het Spaans zou twitteren zou ik ook niet zo snel iemand terug followen.

2. Ik kon maar weinig mensen vinden in wie ik echt geïnteresseerd was en visa-versa
Twitter geeft een constante stroom van updates. In de updates van je vrienden ben je vaak wel geïnteresseerd maar ik ben zowaar de enige die het in mijn vriendenkring gebruikt. Daarom ging ik op zoek naar andere interessante mensen. Omdat je vaak echter niets van de mensen weet die je vervolgens gaat followen is het moeilijk in te haken om hun vragen en gesprekken waardoor Twitter eerder een ergernis werd dan een handige communicatietool.

Deze keer ga ik het dus anders aanpakken en wel als volgende:

Mijn maranh account word mijn internationale-account waar ik alleen nog engels praat en werk gerelateerde dingen zal doen.
Mijn andere account word mijn persoonlijke Nederlandse account waar ik alleen mensen opzoek waarmee ik echt iets kan uitwisselen.

Ik hoop dat dit een positievere ervaring wordt want ik weet zeker dat Twitter een mooie toevoeging zou kunnen zijn aan mijn communicatiemiddelen.

Ik ben altijd al een beetje anders geweest. Niet dat ik graag mieren verbrande of in jurken van mijn zusje liep maar ik vond het wel leuk om me net even anders te gedragen dan de rest. Op de basisschool uitte zich dit vooral in blauw lang haar en paarse Dr. Martins, op de middelbare vond ik het “koel” om met mijn paarse helm de fiets op te gaan, gelukkig vonden mijn mede scholieren het weer “koel” om mensen met helmen van hun fiets te schoppen dus dat idee heb ik ook snel aan de kant gezet.

Nu kijk ik anders naar de werkende wereld namelijk met veel ongeloof. Ik vind het zo raar om te zien hoe miljoenen mensen elke morgen opstaan, wat brood in hun knar stoppen en vervolgens allemaal in dezelfde file naar hun werk gaan staan. Daar netjes acht uur lang op een kantoor gaan zitten om vervolgens weer in de file terug te gaan staan. Of als je een “goede werknemer” bent lekker 3 uur lang extra op kantoor blijven zitten en beetje nu.nl refreshen tot je ziet dat je baas ook weg gaat en dan samen naar buiten lopen. Dit allemaal omdat iemand nu eenmaal ooit heeft bedacht dat het “normaal” was om zo je leven in te delen.

We blijven bezig met het uitstellen van ons leven. 8 Jaar basisschool, 4/5/6 jaar middelbare school en dan nog eens 4/5+ jaar studeren. Daarna zal het leven wel beginnen he? Mooi mis dus. Deze keer blijven we het zelfs langer uitstellen tot ons pensioen. Als onze lichamen eigenlijk op zijn mogen we van onze vrijheid gaan genieten.

Ik weiger te accepteren dat dit malplaatje dat wij leven noemen de enige optie is. Daarom ben ik opzoek naar een leven waar ik alle vrijheid heb om mijn leven in te delen hoe ik het wil. Waarin het helpen van mensen centraal staat en ik bij draag aan een betere wereld.

Ik heb nog geen idee hoe ik dit ga bereiken maar een doel stellen is in ieder geval de eerste stap.

Ik heb niets te verliezen….

De frisse beats van Groove Armada klinken door mijn koptelefoon, een lekkere zomerplaat en al zit het weer niet mee, dit brengt me toch weer in de stemming. Ik probeer aandachtig die nieuwsberichten op mijn iPhone te lezen maar het lukt niet echt omdat die vent aan de overkant van het perron me echt eng aan zit te kijken. Gelukkig komt zijn trein eraan, ik hoop dat hij in stapt.

Ik heb niets te verliezen en niemand zal me missen.

Ik hoor een schreeuw, de man kijkt nu nog bozer naar me en neemt een sprintje over het perron mijn kant op. Hoe hard de man ook rent de trein is nog altijd sneller in een instinct wend ik mijn ogen af.

Disclaimer: Dit is een stukje fictie, niets in dit stukje is op feiten gebaseerd, ik voel me prima.

Skimmen, voor diegene die nog op het veilige boerenland wonen en alleen op dinsdagmorgen tussen tien en elf geld kunnen opnemen bij de bank, is het op onrechtmatige wijze bemachtigen van pin- of creditcard gegevens. De Poolse mafia heeft verschillende trucjes om dit te doen. In de meeste gevallen gaat het om een opzetstuk dat op de pinautomaat wordt gezet waarin een kaartlezer en een camera zit bevestigd. De kaartlezer leest de magneetstrip van je kaart af en de camera word gebruikt om je pincode af te lezen. Vervolgens kunnen de magneetstrippen op de computer uitgelezen worden om ze vervolgens op een blanko kaart te kunnen programmeren en klaar is Przemo.

De reden dat ik hier even iets over vertellen wilde is omdat ik de afgelopen maand twee keer slachtoffer ben geworden van deze praktijken. De eerste keer was een combinatie van “Dat overkomt mij toch niet”, licht aangeschoten zijn en (dus) niet goed opletten tijdens het pinnen. Ik heb de les hard geleerd want toen ik een dag later boodschappen wilde doen bij de Albert weigerde mijn trouwe pas te betalen vanwege te weinig saldo. Gelukkig had ik cash bij me (ironisch was dit ook die cash die ik uit de geskimmde machine had getrokken) dus dit opzichzelf was niet echt een probleem. Afijn, een week, politieaangifte, fraudeaangifte en een pinpasactivering later was ik weer in het bezit van een nieuwe pinpas, het geld moest nog even op zich wachten maar dat zou ik in alle waarschijnlijkheid ook nog wel terug krijgen.
Een week later zat ik lekker in zuid-Frankrijk te genieten van “une cocá” toen ik merkte dat mijn cash al weer aan het opdrogen was, gelukkig zat er een flappentap tegenover het café. Helaas had de bank in kwestie maar één missie, het inslikken van mijn pinpas. Furieus stapte ik de bank in om verhaal te halen. Ik werd vriendelijk verzocht om om twee uur terug te komen waarom was me niet duidelijk maar ik zou mijn pas dan terug krijgen. Ondertussen toch maar een belletje gedaan naar de ABN want zo’n pinpas kiest er niet zelf voor om in Frankrijk achter te blijven. De meneer aan de andere kant vertelde mij doodleuk dat ik het slachtoffer was geworden van zogenaamde skimming praktijken maar dat er gelukkig geen geld van mijn rekening was geschreven. Natuurlijk dacht ik in eerste instantie dat de meneer ook de zomer in zijn bol had en om twaalf uur al aan de “Sex on the Beach” zat en daarom de lettertjes op het computerscherm niet meer zo goed kon lezen. Toch bleef hij erbij dat ik wederom geskimmed was. Ik heb mijn pinpas nog opgehaald bij de bank, maar goed deze was dus onbruikbaar geworden.

Sorry voor deze iets wat lange opbouw het komt allemaal op het volgende neer. Hoe komt het dat in een maatschappij waarin we elk jaar een nieuwe telefoon willen, elke twee jaar een nieuwe computer moeten en een mp3-speler ook niet langer dan drie jaar leuk blijft, we nog steeds een techniek gebruiken uit 1987. Zie jij het al voor je dat je nog op je groen-zwart scherm in wordperfect je documenten zit te schrijven? De tips van de banken blijven ook helaas op jaren tachtig advies steken. “Ja je moet gewoon je hand over je pincode leggen dan kunnen ze je niet filmen”. Goh, wat dacht je ervan om gewoon eens een behoorlijk beveiligd systeem te ontwikkelen? Ik, als nerd zijnde, kan wel 3 manieren verzinnen om ook zonder camera’s de pincode te achterhalen. Het is zelfs namelijk zo dat sommige kaarten de pincode op de kaart wegschrijven en niet eens op een beveiligde server. De banken moeten zich schamen en gewoon eens gaan investeren in een stukje innovatie en niet gewoon een goedkoop stuk plastic in bulk kopen om op de automaten te plaatsen alsof dat de criminelen gaat tegenhouden.

Nog een kleine boodschap voor de criminelen die hier hun brood mee verdienen; Als je zo slim bent om dit soort ingewikkelde trucs te verzinnen, waarom ga je dan niet gewoon een baan zoeken?

Disclaimer: De genoemde nationaliteiten in dit document zijn vrij uitwisselbaar, waar u Pools leest kunt u dus ook Nederlands, Frans of Tsjechisch neerzetten.

Ik was druk bezig met ronddwalen in mijn eigen wereldje toen de woorden van de tv langzaam mijn oorschelpen penetreerden.
Vol ongeloof staarde ik naar het beeld, het was niet de eerste keer dat een sms-dienst mij tot spugen dreigde te brengen. Zo waren daar de “De irritant hoge beltoon ringtone, daar wordt je omgeving pas echt gek van!”, “Houd je vrienden voor de gek met deze x-ray wallpaper!”, “Maak de blits bij je vrienden met deze dronken kabouter ringtone!”  maar nog nooit raakte met het zo als dat nu gebeurde.
Het “naamgeven” is een wat mij betreft een kunstvorm, het komt vanuit een diepe verbeelding en kan zelfs leven brengen aan niet-levende voorwerpen. De 16 jarige auto van mijn vriendin was niet zomaar een auto, het was Brum. Een naam die we met veel liefde gegeven hadden en daardoor een band creëerde. Met een brok in mijn keel vernam ik een jaar geleden het nieuws dat onze Brum naar de sloop moest.
Vroeger was het geven van namen niet echt een tot de verbeelding sprekend proces maar nog altijd stukken beter dan een sms-naam. Je vader heette Piet, je grootvader Klaas. Het enige dat je ouders nog hoefden te doen was de bijbel openslaan en de eerste heilige die genoemd werd op de aangewezen bladzijde werd aan je eerste twee namen toegevoegd. Met een beetje pech gingen je ouders beide een rondje bijbeltjeprik spelen en eindigde je met vier namen; Piet Klaas Antonius Johannes.
Maar nu is ook dat laatste beetje creativiteit wat mij betreft helemaal van de baan, het verzinnen van baby namen is nu gelijk gesteld aan het downloaden van een scheet-ringtone. Ik vrees voor de maatschappij waar miljoenen mensen aan de buis gekluisterd zitten voor programma’s als “De nieuwe uri-geller” en de zoveelste incarnatie van “Idols”, waar mensen stemmen op de winnaar van de Mozart look-a-like competitie en er alleen nog maar feestgangers op feestjes afkomen als deze namen hebben als “Sexy Motherfucker“. Deze sms-diensten, die het blijkbaar erg goed doen want na tien jaar zijn ze nog niet verdwenen, zijn wat mij betreft maar het topje van de ijsberg van de verloedering van Nederland.
Dus sms-dienst-bazen nog even een leuke slogan voor jullie nieuwste dienst:

De voortplanting was al niet helemaal gepland dus waarom nog moeite doen voor een naam?
De oplossing is dichtbij, sms nu nog “Baby aan”.